Segunda sesión Hibrilaldiak

O pasado 14 de Xullo tivemos a segunda sesión de Hibrilaldiak.

Asistiron representates do Concello de Galdames, ADR Enkarterrialde (Mónica), Concello de Abanto-Zierbena , Museo Mineiro, da empresa Burdinkleta e do Centro Escolar San Viator.
Tras presentar as dúas novas persoas falamos das sensacións que nos deixou a sesión anterior. Revisamos a acta da primeira sesión, e fixemos novas achegas ao DAFO que se atopa nese mesmo documento.

Presentamos o mapa conceptual, no que marcamos recursos patrimoniais, materiais e inmateriais, tanto os existentes como os potenciais.
Os recursos patrimoniais están recollidos na páxina de ENKARTUR.

Tras repasar o DAFO e o mapa conceptual redefinimos o reto "a falta de entendemento das distintas entidades vinculadas á vía verde, e o modelo de xestión que han de seguir".
Abrimos un pequeno debate ao redor da xestión. Revisamos as definicións de produto, consorcio, ben común e procomún, e falamos sobre distintas metodoloxías para a toma de decisións.

Produto.
Do lat. productus.
1. m. Cousa producida.
2. m. Caudal que se obtén de algo que se vende, ou o que iso reditúa.
3. m. Mat. Cantidade que resulta da multiplicación.
produto nacional bruto.
1. m. Econ. Valor de todos os bens e servizos obtidos na economía dun país nun período de tempo dado.
produto nacional neto.
1. m. Econ. Resultado do produto nacional bruto menos o valor asignado á depreciación do capital utilizado na produción.

Por Ben común enténdese, aquilo que é compartido por e de beneficio para todos os membros dunha comunidade; en sentido xeral, non só físico ou económico.
O ben común abarca ao conxunto daquelas condicións da vida social, coas cales os homes, as familias e as asociacións poden lograr maior plenitude.
Nesta concepción o ben común non é a suma dos bens de cada un dos membros da sociedade xa que ese ben é indivisible e só coa colaboración de todos pode ser alcanzado, aumentado e protexido.
2 Afecta á vida de todos. Esixe a prudencia por parte de cada un, e máis aínda pola daqueles que exercen a autoridade.

O procomún é máis un verbo que un substantivo. Trátase de compromisos sociais e negociacións en constante evolución para a xestión responsable dun recurso compartido.(...) o procomún baséase máis en prácticas sociais (participación, debate, negociación, experimentación, xestión auto-organizada) que en formulacións intelectuais (...) Todos os procomúns baséanse na colaboración social e no coñecemento compartido (...) Pero máis aló de calquera modelo en particular, o verdadeiro reto é idear maneiras mellores e máis fiables para que un procomún siga sendo un ben común.
Despois repartímonos en mesas de tres. Unha mesa elaborou unha lista coas persoas usuarias (existentes e potenciais) e as prioridades á hora de desenvolver o proxecto (en que investirían recursos cada un). A outra mesa elaborou unha lista dos axentes implicados e doutros posibles axentes, tamén traballaron en posibles modelos de organización e xestión.

A sesión serviunos para organizar as ideas que tiñamos individualemente e ter unha visión máis común de como pode ser a xestión da Via Verde.
Para a seguinte sesión estamos deseñando o Xogo: "Montes de Hierro en Común" que posicionará ao equipo de traballo en hipotéticas situacións de xestión.

O acta desta segunda reunión está no documento: https://mrc.titanpad.com/19.

Podes ver tamén o relato da anterior sesión

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *